Wandelvereniging ‘loslopend wild’

Bewegen is belangrijk, dat weten we allemaal. Maar wat ga je doen als je geblesseerd bent?

Mijn vriendin (Marjolein) en ik (Karin) zitten tijdelijk even met ongeveer hetzelfde probleem. We hebben allebei een schouder- cq nekblessure en kunnen dus even niet naar de sportschool. Marolein vindt dit op zich niet zo heel erg, maar ik baal er echt enorm van! En wat een stel anatomische disasters, heel verschrikkelijk.
Volgende maand moet ik onder het mes voor een schouderoperatie. Ik hoop echt dat dit de laatste operatie zal zijn. Het is namelijk nummer 4 in de afgelopen 5 jaar. Ik vind dat de stempelkaart van de orthopedie poli nu wel vol is. Ik lijk een beetje op een doe-het-zelf-knutsel-pakket voor de chirurg. Pruts Karin weer in elkaar!!

Ook heel fijn is dat we allebei last hebben van P.E.R.F.E.C.T.I.O.N.I.S.M.E. We weten allebei wat we willen en vragen altijd het uiterste van onszelf. Zelfs dit stukje heb ik nog maar 4 keer opnieuw getypt….
Marjolein schreef er laatst een blog over. http://vroemmmama.com/2017/04/23/perfect-perfect/ mocht je geinteresseerd zijn.

Onze vriendschap is een beetje ‘soort zoekt soort’ zullen we maar zeggen. Dus hebben we ons afgevraagd: wat kunnen we nu nog wel, want bewegen vinden we echt wel heel belangrijk.  Wandelvereniging ‘Loslopend wild’ werd opgericht en onze eerste hike hebben we al gedaan. Met als doel: elke woensdagavond er samen op uit te trekken, schouder aan schouder. Even een uurtje ontspannen bewegen en een hoop gekeet!!

loslopend-wild-wandelschoenen.jpg

De eerste wandeling ging naar de Blaauwe Kamer in Rhenen. Ik kom hier heel vaak en ik wilde Marjolein dit heel bijzondere plekje laten zien. De laatste keer dat ik hier geweest was, waren de paarden behoorlijk wild en moest ik een aantal keer wegduiken achter de struiken om dekking te zoeken. Goed dat ik alleen was, anders had er nu een filmpje op you tube gestaan, ben ik bang van.
Een paardenfluisteraar ben ik eigenlijk helemaal niet, dus ik vond dat toen best spannnend. Nu maar hopen dat de paarden wat rustiger zijn.

koeien aaien
In het begin troffen we al koeien aan. Hier begon de meligheid al en er moest natuurlijk een leuke truc foto gemaakt worden. I love it! Laten we doen alsof we die koe aan het aaien zijn. Heel stoer is dat. Net echt! Je ziet echt niet dat er een stuk prikkeldraad tussen zit.

Terwijl Marjolein een leuk plantje fotografeerde zag ik vanuit mijn ooghoeken dat de herten er weer waren. Geweldig!! Het mannetje, een zeer fotogeniek hert, was zo nieuwsgierig dat hij heel dicht naar ons toe kwam lopen. Hij drukte zijn snuit nog net niet tegen de lens van onze camera’s. Loslopend wild onder elkaar 🙂

De paarden waren een enorm eind verderop. Gelukkig hoefde ik dus niet mijn wegduikmanoeuvres te oefenen.
Ook wilden we nog even vogelen. Marjolein is niet echt een dierenfreak, maar het uitzicht van de uitkijkpost is zo mooi dat ze wel over te halen was. En waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan werd opeens heel visueel toen ik achter haar liep In plaats van het nemen van de trap klom zij via de zijkant omhoog. Waarom?
Tja, Marjolein had echt geen idee,maar nam op de terugweg toch maar de trap 😉
Waarom maken we het onszelf soms toch zo onnodig moeilijk? (Marjolein gaat hier binnenkort een blog over schrijven)
En tenslotte werden we nog getrakteerd op een geweldig gave zonsondergang. Ben benieuwd wat we de volgende keer allemaal weer gaan tegen komen….. wordt vervolgd!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s