Helden op wandelsokken

Vandaag was het bijna 30 graden. Wel een beetje warm om te gaan lopen, maar weer of geen weer, loslopend wild is altijd van de partij. No excuses! En we deden gewoon een dikke 8 km!
Binnenkort zal ik een blog wijden aan waar je op moet letten als je wilt bewegen onder zeer warme omstandigheden.

camelbagIk besloot een camelbag mee te nemen in mijn rugzak. Een camelbag is een stevig plastic zak met daaraan een slangetje. Je kunt deze camelbag dus vullen met water. Tijdens het lopen hoef je dus niet te stoppen om elke keer je tas van je rug te halen en krijg je via het slangetje dus je vocht binnen. Hartstikke handig, al zeg ik het zelf.

Ook hebben wij ons tempo aangepast aan de warmte.

hertje 2

Binnen vijf minuten hadden we al een klein hertje gescoord.
Het bleef heel eigenwijs naar ons staan kijken. waarschijnlijk was hij net zo nieuwsgierig als wij.

Planken Wambuis is een zeer mooie wandelroute. Ik was er nog nooit geweest en het is eigenlijk zo dichtbij. Mooie open vlaktes en bos, een heel afwisselend landschap dus.

Op een mooie open vlakte stonden wilde koeien en paarden. Kort daarna gingen we het bos in. blije koppiesOp deze foto lachten we nog. Nog geen vijf minuten laten komen we wilde zwijnen tegen. Eerst heel ver weg. Ik dacht eerst nog dat het koeien waren. Keep dreaming! Het wandeltempo ging ineens spontaan omhoog.

Na een minuut of tien konden we weer rustig ademhalen en kwamen we op een open vlakte. Daar hebben we kunnen genieten van een mooie zonsondergang.

zonsondergang

Na die prachtige zonsondergang moesten we het laatste stukje bos in. Opeens schoten er vlakbij twee wilde zwijnen door de struiken. Ieieieieie! Hellup! We stonden beiden genageld aan de grond. Ik ging nogal ‘heldhaftig’ achter Marjolein staan. Niet dat dat helpt. Ze zei doodleuk:” Waarom ga je eigenlijk achter mij staan? Ik ben ook bang hoor.” Tja, dat weet ik eigenlijk ook niet.  Het is vast een ‘zwijnreflex’. Wat een held op sokken. Ondertussen hielden we de zwijnen in de gaten en mijn ogen flitsen wild in het rond op zoek naar een boom waar ik eventueel in zou kunnen springen. Waar je al niet aan denkt.We wilden dit varkentje niet eens even wassen.We wisten niet hoe snel we dat bos uit moesten komen.

|’Heldhaftig’|

DSC05117Over heldhaftig gedrag gesproken. Vorig jaar waren we in Costa Rica en dan kom je ook heel wat gekke beesten tegen. Eerst vond ik een pad van wel 20 cm vlak voor mijn deur. Ik vind kikkers nog wel leuk, maar dit was wel een inmens ding. Met mijn slipper heb ik dat beest voorzichtig een zetje gegeven. Ga jij maar even bij iemand anders voor de deur zitten. Zometeen zit ie op ons hotelkamer. Nou, ik dacht het niet.
Toen ik op de hotelkamer was trof ik nog een ongenodigde gast aan, een krab. Ik ben geen Freek Vonk, die boven op de krab duikt, dus heb ik een lege koffer gepakt en een fles water en zo heb ik hem de hotelkamer uit gekregen. Wie niet heldhaftig is, moet dan maar slim zijn.

Maar  goed, het laatste stukje konden we kiezen tussen een pad door het bos of het fietspad langs de N224 langs restaurant Planken Wambuis. We wilden echt geen zwijnen meer tegen komen, dus kozen we voor het fietspad.

jong zwijntje.jpg

Ritsel, ritsel, ritsel, wat was dat? O nee toch, niet weer he? Sprinten er opeens twee jonge zwijntjes uit de struiken het bos in. Die jonge zwijntjes zijn op zich wel schattig, maar meestal hoort daar ook een moeder bij. De antennes gingen gelijk weer draaien en ik was in staat om de N224 op te lopen. Gelukkig geen moeder te zien. We hebben de ‘zwijnerij’ overleefd. Nu gaan we thuis stoere verhalen vertellen.

|Zwijnerij|

In mijn vorige blog vroeg ik me af wat ik zou doen als ik een wild zwijn tegen zou komen. Nou dat weet ik inmiddels. Stil staan, in je hoofd gillen en ondertussen een boom zoeken om eventueel in te klimmen mocht hij tot een aanval overgaan.

Zijn wilde zwijnen eigenlijk gevaarlijk?
Ze zijn alleen gevaarlijk als ze geen honger hebben, jongen hebben en als ze zich bedreigd voelen. Maar ja, hoe weet ik nou of zo’n zwijn honger heeft? Zal ik de volgende keer een koekje in mijn rugzak doen? Kan altijd handig zijn. Ik ben tegen hetvoeren van wilde dieren, maar als het heel spannend wordt moet het maar een keertje. En jongen hebben ze in deze tijd ook.

Wat moet je doen?
Afstand houden is eigenlijk wel belangrijk, maar dit lukt niet altijd. Zijn ze heel dichtbij probeer dan rustig achteruit richting een boom te lopen. Wilde zwijnen schijnen slecht te zien. Of dit helpt? Ik zou zeggen, probeer het eens uit! Lukt het, laat het dan even weten.

zwijnerij.png

En zoals Freek zou zeggen: Tot laterrrrrr!

P.S.
Heb je onze vorige blogs gemist kijk dan eens op wandelvereniging loslopend wild , loslopend wild in de achtertuin en loslopend wild naar ’t bosje van Staf.

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

‘Loslopend wild’ bij ’t Bosje van Staf

Woensdag 10 mei hebben we niet kunnen lopen i.v.m. mijn trouwdag. Dat kun je natuurlijk niet maken om wel te gaan, anders krijg je een soort van huwelijkscrisis.
Dus een beetje later dan gepland hebben we een nieuwe wandel date gemaakt.

Waar zullen we eens naar toe gaan, vroeg Marjolein? Ik riep dat ik wel een keer naar ’t Bosje van Staf wilde gaan, waarop Marjolein keihard begon te lachen. Het klink namelijk als een soort ontmoetingsplek. Dat is grappig, want dat was ook mijn eerste reactie toen ik deze naam hoorde van Joop Tadema. Ik zie altijd leuke foto’s van hem op facebook voorbijkomen met Moeflons in de hoofdrol.moeflon
Herten en paarden hadden we al gespot, dus een keer iets anders is ook wel leuk.
Moeflons? Wat zijn dat? riep Marjolein. Zijn dat een soort konijntjes?
Nou, niet echt. Een moeflon is een wild schaap met gekrulde horens. Een iets groter beest en niet bij de konijnen af dus. Ach ja, ik wil het eigenlijk ook niet weten.

| Toerist in eigen land |

wildcardsZou er trouwens zo’n kaart met dieren bestaan van het Gelders/Utrechts landschap waarop je kunt aankruisen welke dieren je gezien hebt? Ik zou me een serieuze toerist op de Veluwe voelen.

Ik weet nog dat ik in 2004 met mijn man naar Kenia ging en dat mijn moeder een t-shirt had gemaakt met plaatjes van de big 5 erop met daaronder een hokje waarop je kon aankruisen als je zo’n beest gezien had. Een soort textiel bingo dus. En wat had ik er de schurft in dat ik het luipaard niet gezien had. Wel zijn eten in de boom, maar het beest zelf wat foetsie. Staan we daar nou al een week om vijf uur voor naast ons bed? Het lijstje was dus niet vol. Wie streeft hier nou naar perfectie?
In Costa Rica hadden we ook zo’n geplastificeerd boekje gekocht met alle dieren erop.  Op deze kaart staan inmiddels een hoop kruisjes van gespotte dieren. Of is zo’n kaart bedoeld om te kijken hoe al die dieren heten? We zijn dan ook twee keer in dat land geweest, omdat we ons kaart nog niet hadden vol gekruist. Ik kan het een ieder aanraden. Het is een prachtig land als je van de natuur houdt en actief bent.

Maar goed, nu even genoeg gedagdroomd, even weer terug naar de Veluwe. Ook Nederland is mooi.

| ’t Bosje van Staf |

Om bij ’t bosje van Staf te komen moesten we entree betalen om de Hoge Veluwe op te komen. Aangezien het al half 8 ’s avonds was vonden wij 9,00 euro entree lichtelijk wat veel. Misschien beter om een andere keer het ‘Carmenset-schaap’ alias moeflon te gaan bekijken.
Dus toen reden we maar een stukje terug en besloten we te gaan wandelen bij de Ginkelse hei, een route van 6,8 km. Er zijn immers wandelspots genoeg in de omgeving!

| Ginkelse hei |

Na tien minuten wandelen kwamen we in de verte al een ree tegen. Het zat ons verwilderd aan te kijken en rende toen heel hard weg. Gaaf om te zien.
Verderop zagen we twee hele grote herten. Ze bleven ons ook een tijdje aan staan te kijken met misschien wel het idee: “Wie is hier nou het loslopend wild?” Zouden ze ook stiekem zo’n aankruiskaart in hun zak hebben gestopt?  Check, een kruisje bij een vrouw met een bril en 1 kruisje bij een vrouw met bruin haar met een veel te grote camera.

hert3

Onderweg hielden we een soort van picknick pauze met een mooi roze kleedje picknickop de bank en roze bekers voor de thee. Lekker girly. Keep calm en buy pink stuff!

De duisternis viel in en eigenlijk mochten we al niet meer in het bos lopen, maar hadden we wederom een klein probleempje met de navigatie. Ik hoorde auto’s en zei dat we naar links moesten, bleek dat de snelweg te zijn. Oeps, toch maar de andere kant op. Gelukkig had ik mijn ‘blinde geleidenhond’ mee, want in de duisternis zie ik bijna niks. wandelenDus als je van me af wilt, zet me dan maar in het donker in het bos neer. Dat wordt de langste dropping ever. Wie is de mol zou wel een  handig spelletje zijn. Die heb je dan wel binnen vijf minuten gevonden. Ik was zo blij dat ik mijn telefoon mee had en op de navigatie terug naar de auto kon lopen.

|Wat is een goede loophouding?|

Heb je je tijdens het wandelen wel eens afgevraagd of je goed loopt tijdens het wandelen? Dan heb ik hier wat tips voor je waar je op moet letten.

  • Loop rechtop en niet voorover.
  • Houd je hoofd omhoog.
  • Ontspan je schouders.
  • Span je buik iets aan en doe je borst vooruit.
  • Zwaai lichtjes met je armen langs je lichaam op het ritme en tempo van je looppassen.
  • Houd je heupen los.
  • Zet af met je tenen en de bal van je voet.
  • Land op je hiel.

Neem deze punten eens mee als je gaat wandelen, want wist  je dat je van een slechte wandeltechniek goede pijn in je rug kan krijgen?

De volgende keer laat ik jullie weten of we ook een goede ren- of klimtechniek hebben met al die zwijnen, die we tegen kwamen in het bos. Ons volgende blog zal dan ook gaan heten: “Helden op wandelsokken”.

wandeltechniek

Heb je onze vorige blogs gemist kijk dan eens op wandelvereniging loslopend wild en loslopend wild in ‘de achtertuin’.

‘Loslopend wild’ in de achtertuin

Heb jij ook wel eens wilde plannen?

Wij wel, we wilden namelijk op zoek gaan naar een stukje ander wild op de Veluwe, maar een gaatje in de koelvloeistoftank van mijn MG gooide roet in het eten. En ik wilde ook niet alle dieren op de Veluwe uitroken. De kans dat we dan nog een moeflon tegen gaan komen wordt dan wel heel erg klein.

Dus we besloten maar eens het wild in onze ‘achtertuin’ te gaan bekijken.

| Fietsbabes |

Dus stapten de fietsbabes op de fiets en kwamen we het Klompenpadrugzak met straalmotoren tegen op wel vijf minuten fietsen. Hebben we in ieder geval onze fietsmoves ook weer eens getest. Onderweg begon het ook nog te regenen, maar niets houdt het ‘loslopend wild’ tegen!
Aangezien ik nog in mijn detoxweek zit had ik voor onderweg twee smoothies met banaan en aardbeien meegenomen. Dus ik heb het klompenpad vandaag omgedoopt tot smoothie trail. Aan beide kanten van mijn rugzak zat een pot met een smoothie. Het leek wel een rugzak met straalmotoren. In dat tempo liepen we dan ook. Zou het dan werkelijk geholpen hebben?

| Keep on moving |

Voordat ik verder ga vertellen over ons avontuur ga ik jullie eerst vertellen waarom bewegen zo goed voor je is. In ons vorige blog schreef ik namelijk dat wij allebei geblesseerd zijn en dat wij bewegen dus wel heel belangrijk vinden.

Bewegen:

  • houd je actief en fit;
  • is goed voor je conditie;
  • is goed voor de doorbloeding van je spieren;
  • het maakt je sterker in fysiek, maar ook in mentaal opzicht;
  • het vergt disicipine en doorzettingsvermogen;
  • geeft ontspanning;
  • zet aan tot verbranding;
  • samen met iemand is ook nog eens gezellig.

| Klompenpad |

ingang klompenpad.jpgGezellig is het in ieder geval. Wij gingen het bos in. Na een stukje gelopen te hebben zegt Marjolein: “Ssst ik hoor wat?” Het zou, het zou.. toch geen wild zwijn zijn? dacht ik nog. O, hoop het toch echt niet. Ik zag dat de grond daar al aardig omgeploegd was en dat kan maar door een beest gedaan zijn. Ik schijt 3 kleuren als ik er zo een tegen kom.

Wat zouden jullie eigenlijk doen als je een wild zwijn tegen zou komen? Hard rennen? Nee lijkt me niet, want als je beweegt valt hij je aan. Doen alsof je dood bent en dan maar kijken wat hij doet? Dat werkt bij beren in ieder geval. Niet dat ik dat uitgeprobeerd heb, maar ik ben als de dood dat hij echt aan me komt snuffelen. Ieieieieieiee! Of in een boom klimmen en kijken of die boom het houdt. Ik ben wel 3 kilo afgevallen in mijn detoxweek, maar toch…. Of zou je dan toch maar zachtjes achteruitlopen, in de hoop dat hij blijft staan. Gelukkig was het vals alarm en sloeg mijn wat-als-fantasie even op hol.

Verderop in het bos klapte mijn enkel om. Ik wist niet dat klompenpad richtingdat nog kon na die enkelbandreconstructie. Wel gloeiende, gloeiende….. en de rest van de woorden zal ik jullie maar onthouden.

We liepen verder tot we dit leuke bordje tegen kwamen. Ik hou d’r zo van. Moeten we nu links of rechts? Ik ben nogal perfectionistisch, maar ook vooral praktisch ingesteld, dus ik was in staat om een van deze bordjes te slopen. Ok, let it go! Relax! Laten we op goed geluk er maar een kiezen.

|Wild op de Veluwe |

kieviet met cirkelNadat we de vorige keer wilde paarden, koeien en vogels hadden gezien, diende de kievit zich aan. Ja ja, een beschermde diersoort gespot. Ik heb er nog een foto van geprobeerd te maken, maar het beest liep steeds weg. Niet echt fotogeniek dus. Zien jullie ‘m? Ik heb er voor de zekerheid maar even een rondje omheen gezet.

Ook kwamen we in het bos een ‘zwarte panter’ tegen. Hij leek een beetje op de kat van de buren. We kwamen hem tegen bij een bordje van de Wildzoom. Zouden ze dat bord er speciaal voor ons neer gezet hebben? De ‘zwarte panter’ is natuurlijk ook wel heel erg wild (?) Ik denk dat als ik hem kattenbrokjes ga geven, hij spinnend kopjes komt geven.

wildzoom1

Toen we het bos uitkwamen liepen we bijna tegen huize Kernhem aan. “Waar moeten we nu heen zei Marjolein?” “Volgens mij moeten we links?” “Zullen we maar rechts gaan, tenzij je een extra rondje wil gaan doen? Daar staan namelijk onze fietsen.” “O, echt niet, echt wel.” Nou ja, je kent het wel.
Zit je wel eens met je man in de auto? Gelukkig hebben we nu navigatie op onze telefoon en kun je er met die gekleurde pijlen echt niet meer omheen welke kant je nu op moet. Maar vroeger he (toen je poep nog met een lange oe schreef) zat je met zo’n stratenboek op je schoot.
Ik had altijd hele discussies met mijn man. Ik kon net zo goed niks zeggen, want hij ging dan toch de andere  kant op en vervolgens lopen mopperen dat hij zo de stad niet uit kwam.
Dus voor de volgende keer navigeer ik naar ‘t bosje van Staf! We hopen dan moeflons te spotten.

huize kernhem

To be continued……

P.S. Heb je ons eerste blog gemist Kijk hier dan nog even. En wil  je weten wat detoxen is dan kun je hier meer informatie over vinden.

Wil je weten waar het Klompenpad langs gaat? Klik dan hier.


 

 

Wandelvereniging ‘loslopend wild’

Bewegen is belangrijk, dat weten we allemaal. Maar wat ga je doen als je geblesseerd bent?

Mijn vriendin (Marjolein) en ik (Karin) zitten tijdelijk even met ongeveer hetzelfde probleem. We hebben allebei een schouder- cq nekblessure en kunnen dus even niet naar de sportschool. Marolein vindt dit op zich niet zo heel erg, maar ik baal er echt enorm van! En wat een stel anatomische disasters, heel verschrikkelijk.
Volgende maand moet ik onder het mes voor een schouderoperatie. Ik hoop echt dat dit de laatste operatie zal zijn. Het is namelijk nummer 4 in de afgelopen 5 jaar. Ik vind dat de stempelkaart van de orthopedie poli nu wel vol is. Ik lijk een beetje op een doe-het-zelf-knutsel-pakket voor de chirurg. Pruts Karin weer in elkaar!!

Ook heel fijn is dat we allebei last hebben van P.E.R.F.E.C.T.I.O.N.I.S.M.E. We weten allebei wat we willen en vragen altijd het uiterste van onszelf. Zelfs dit stukje heb ik nog maar 4 keer opnieuw getypt….
Marjolein schreef er laatst een blog over. http://vroemmmama.com/2017/04/23/perfect-perfect/ mocht je geinteresseerd zijn.

Onze vriendschap is een beetje ‘soort zoekt soort’ zullen we maar zeggen. Dus hebben we ons afgevraagd: wat kunnen we nu nog wel, want bewegen vinden we echt wel heel belangrijk.  Wandelvereniging ‘Loslopend wild’ werd opgericht en onze eerste hike hebben we al gedaan. Met als doel: elke woensdagavond er samen op uit te trekken, schouder aan schouder. Even een uurtje ontspannen bewegen en een hoop gekeet!!

loslopend-wild-wandelschoenen.jpg

De eerste wandeling ging naar de Blaauwe Kamer in Rhenen. Ik kom hier heel vaak en ik wilde Marjolein dit heel bijzondere plekje laten zien. De laatste keer dat ik hier geweest was, waren de paarden behoorlijk wild en moest ik een aantal keer wegduiken achter de struiken om dekking te zoeken. Goed dat ik alleen was, anders had er nu een filmpje op you tube gestaan, ben ik bang van.
Een paardenfluisteraar ben ik eigenlijk helemaal niet, dus ik vond dat toen best spannnend. Nu maar hopen dat de paarden wat rustiger zijn.

koeien aaien
In het begin troffen we al koeien aan. Hier begon de meligheid al en er moest natuurlijk een leuke truc foto gemaakt worden. I love it! Laten we doen alsof we die koe aan het aaien zijn. Heel stoer is dat. Net echt! Je ziet echt niet dat er een stuk prikkeldraad tussen zit.

Terwijl Marjolein een leuk plantje fotografeerde zag ik vanuit mijn ooghoeken dat de herten er weer waren. Geweldig!! Het mannetje, een zeer fotogeniek hert, was zo nieuwsgierig dat hij heel dicht naar ons toe kwam lopen. Hij drukte zijn snuit nog net niet tegen de lens van onze camera’s. Loslopend wild onder elkaar 🙂

De paarden waren een enorm eind verderop. Gelukkig hoefde ik dus niet mijn wegduikmanoeuvres te oefenen.
Ook wilden we nog even vogelen. Marjolein is niet echt een dierenfreak, maar het uitzicht van de uitkijkpost is zo mooi dat ze wel over te halen was. En waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan werd opeens heel visueel toen ik achter haar liep In plaats van het nemen van de trap klom zij via de zijkant omhoog. Waarom?
Tja, Marjolein had echt geen idee,maar nam op de terugweg toch maar de trap 😉
Waarom maken we het onszelf soms toch zo onnodig moeilijk? (Marjolein gaat hier binnenkort een blog over schrijven)
En tenslotte werden we nog getrakteerd op een geweldig gave zonsondergang. Ben benieuwd wat we de volgende keer allemaal weer gaan tegen komen….. wordt vervolgd!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.